Ruimte in mijn hart

Over de betekenis van het hebben van geen ruimte in mijn hart.*

Het betekent eigenlijk dat mijn hart oneindig groot is. Ik heb zoveel ruimte voor iedereen, de energieen, de schoonheid, en ellende, de diepte en grootsheid, van mensen en dingen, de kleine details van iemands handelen. Prachtig, ik zie en interpreteer veel, onbewust ook. Ook zie ik een hoop niet, of weet ik niet wat ik zou moeten zien, er is onscherpte. Jammer, het liefst zou ik bijna alles be-grijpen. Hoe dichter bij iemand komt, hoe lastiger het wordt. Dan ga ik interpreteren, analyseren, vergelijken en (dieper) oordelen misschien. Ooit zei iemand dat het makkelijk was om in hokjes te denken, dat maakt het leven overzichtelijk. Tja, dat kan zo zijn en is qua bescherming van jezelf zeker nuttig, maar wat nu met alleen maar hokjes? Dat is zo saai, daarnaast mis je de geweldige dingen die ieder uniek maakt. Kleine dingetjes. Net als je aan het vergelijken slaat in je hoofd, ontdek je dat het gewoon niet te vergelijken is, door subtiele handelingen,een blik. Of door eens te luisteren (met je hart), dan opeens kan het zo zijn dat dat hokje een circel is geworden.

Mijn hart is groot, maar eigenlijk te klein voor mijn lichaam, soms heb ik dus meer hart dan lichaam. Maar dat zie je niet zo vaak aan de buitenkant. Ik absorbeer als een spons, ik wil dat ook ergens dus, niks missen, zoveel mooie mensen, zoveel irritante mensen, momenten, situaties; ik ben een open zee... al straal ik blijkbaar regelmatig het tegendeel uit. Dat is dan de duin rondom die zee, als het erg slecht gesteld is, zelfs een betonnen wal..(iets aangelegds zoals de deltawerken??) Blijkbaar moet ik mezelf beschermen, dat is vrij natuurlijk ook. Maar ik neem het allemaal mee, iedere dag opnieuw, al die energieen, entiteiten etc.. En wat is dan het goede, wat past?
Als iemand dan echt een stap dichterbij zet, of zonder het te kunnen controleren gaat baden in mijn zee, en ik dat eigenlijk wel kan waarderen, dan zie je duinen. Dan stamel ik, sla ik dicht en weet ik door alle verwarring niet meer onder woorden te brengen wat ik denk of voel. Maar ook dat neem ik mee. Want dat geeft weer voedsel tot nadenken over hoe dit nu weer kon gebeuren. De oordelen naar mezelf zijn altijd veel meer vergroot, verhard dan die naar anderen.
Na bezinning blijkt dat die duinen te pas en te onpas verschijnen en de zee niet meer golft, ook als het misschien niet de waarheid is.. Dan komt er nieuwe informatie, dat ik misschien wel niet durf de zee te laten stromen- of slechts hele korte momenten, omdat ik zo gulzig ben, ik het niet ken, of het niet waard ben, en de zee niks wil missen, qua stroming....Ik ga dan even kopje onder en krijg geen lucht. Zet iemand nog een stap verder de zee in, vraagt me mee te zwemmen of duwt me onverwacht kopje onder, dan verschijnen de deltawerken...De zee moet namelijk open blijven, voor iedereen toegankelijk, het liefst op mijn gezette tijden?
Zo niet, dan lijkt het opeens alsof ik zelf niet meer kan zwemmen.

Ik voelde en zag diverse vergelijkingen voorbij schieten in mijn hoofd de laatste tijd, maar jij bent dé verzameling ervan, oftewel uniek. Dank je voor het in mijn leven zijn, hoe dan ook.

Mijn hart is groot, de zee diep en de duinen hoog.
Veel succes met het vinden van een (rustige) plek..


* dichtregel in 'Sussen'

De gedachten van vandaag

Wat gaat er door je heen op zo'n dag als deze?
Of je wel voldoet, wat je met jezelf aanmoet, en het zijn zoals je bent..
Het buitengesloten voelen, maar dat je het ook wel prima vindt, het gooien van een boek door iemands brievenbus als verjaardagscadeau, maar toch maar niet, omdat je het niet weet.. En dat degene wellicht toch te laat de brievenbus opent of om dan toch ongewild familie tegen te komen bij de uitgang. En de energie maar bij jezelf gaat houden..
Het wandelen met een baby, mutsje op, mutsje af, hapjes en flesjes op gezette tijden, niet rijden over teveel hobbels... Wat een gedoe. Maar ze is ook wel erg schattig..Zal ik ooit kinderen krijgen? Toen ze wegwaren helemaal raar, van de verhoudingen, energieen die kruisten, niet kloppen, ergernissen en oud zeer...
Het eten van een groot ijsje, foto's maken van een vriendin bij een boom, mijn vriend... Maar dan denken: door die fotosessie missen we de essentie van de rust.. Dat ijsje houd me ergens bezig de hele dag... honger, snaaien... maar ook weten dat daar genoeg calorieen inzit.
Drukte bij de kermis, zou er altijd al zo'n scheiding hebben bestaan in het volksvermaak? Het gepeupel en de gezinnen gaan naar een kermis, de andersdenkenden en de zogenaamde elite niet..
Die liefde, die een ontmoeting zou moeten zijn, geen relatie.. Over vrijheid. En de verschillen. Over de beeldvorming van mij, van hem. En of dat past.. Ben ik slechts een (ex) secretaresse of ziet hij wie ik ben? Over mijn constatering dat hij wel erg gestructureerd leeft en de wetten en regels kent.. Maar tegelijkertijd ontdekken dat ik zeker ook structuren ken, en niet altijd loslaat, vaak niet spontaan ben en ook op afspraak werk..
Het mezelf op foto's terugzien vandaag en dan denk: ik zie er niet uit.. Moe.. En ook: ik ben wederom dunner dan mijn werkelijkheid mij vertelt...en toch ook wel lange wimpers. Hoe kan iemand van mij houden?
Dat ik vandaag veel minder voor hem voel dan de dag ervoor en dat het niet erg is, of misschien toch? Ben ik dan geschrokken van al mijn bevindingen over structuren of denk ik dat ik het niet waard ben? Of is het gewoon niet wat het moet zijn?
Dat ik naar yogales ga, die wat moeilijk op gang kwam door wat stijfheid, maar die uiteindelijk erg goed was. Wetend dat het slechts een afleiding is voor mij, een vorm van beweging die mijn ego voedt, die echter ook een zekere doorstroming, rust en structuur (jawel) biedt.
Dat ik morgen moet werken en hoe jammer ik dat vind, aangezien ik vanochtend voor het eerst een klein beetje langer kon slapen, en pas 9.30 opstond, in plaats van het om 6.00 of 7.00 klaarwakker zijn.

En zo kan ik nog drie dagen vullen met alleen de gedachten van vandaag.

Ik ga maar douchen en slapen. Morgen weer een dag, vol met gedachten.

Sussen

Jij praat over de kleur van bussen
Het mooie aan parken in onze stad
Ik over de kracht van eiken
En 'zijn het nu schilderijen of deuren'
In Villa de Bank

Het is je verjaardag
We eten ijs in het park
Eigenlijk zou ik wat langer willen blijven
De zon zien verkleuren
Met de eik en jou in mijn flank

Maar als we even kussen
Dan lijkt ondertussen
Onder die boom
De tijd kort stil te staan

Eigenlijk zouden we wat langer moeten blijven
Dan zou ik je misschien wel zeggen:
Ik voel me
Stemloos en verlamd
Mijn hart heeft geen ruimte
Het is in mijn hoofd opeens zoveel

Jij zou me dan iets leren
Of juist het tegendeel

Maar als we even kussen
Dan lijkt ondertussen
Onder die boom
Het verkeer alles te sussen
En de tijd kort stil te staan

Agenda's domineren
We moeten gaan..

Without earth no heaven

Where I last week swallowed ink in my dreams, which was kind of frightning, is there also a uncomprehensible feeling, an openness, a happiness translated now in tears, unrest. I don't know what is happening, I may not be totally in love, but I have no control. And that was a long time ago, or maybe it never happened before...

Music Music Music, I listen, I dance, I need it, and you might have other experiences with the same piece, it still fits somehow, because you have your detailed opinion and I just let it in and try to feel it. And we like the same music. We will go to a concert together next month. I am looking forward to it for over a year, you just like to go and also want to experience the building. And now you mention it, I realise I learn, and also want to absorbe it all, including the atmosphere, the setting... You enjoy life, that's what I like and what I need.
And despite I am so afraid of not being good enough, I can't keep up. I try to let go, and sometimes I can, or it just happens.. I just want to be me, and that's in fact what I am, but sometimes it doesn't feel like that..
I want to do crazy stuff, drive somewhere, dance, listen, have a drink, sleep in the car. Or just step on your doorstep with a basket filled with wine and bread, to drag you down to the park and just relax.. Or just say nothing for more than an hour, only wanting to touch your arm, feel your calm energy and cry or laugh. Send you ten poems who make no sense, or shock you. Or wanting to tell you about my past, which seems so far away, that I cannot imagine it was me once. Then just laugh about it, or be silent without judgement at all. Today realised I am healthier than I thought, just waiting for my true femality to come. And it will.

Without earth no heaven. That's what you are to me now.

Ruit

In een ruit gekeken
Zag ik een waarheid
Ik in het blauw
De kleinheid die ik zag,
Ooit voelde,
En welke sprongen een kat kan maken in het nauw

In een yogaruimte gelegen
Wist ik opeens heel even:
Ik ben

Nu deze kalmte
Mede via jou verkregen
Zoals een deken
Kan dempen
Iedere keer als ik bij je ben
En geweest
Echoot je energie nog een dag langer na in mijn wezen
Geen lamgeslagen geluk
Maar lucht en vooral gemak
Dat is bijzonder
Ook om terug te lezen..

Antony and the Piano

Such sensitivity
So in my head
Yet so filled with energy
Divinity

So frigile
In 'Twilight'*
Only this scent of love
Her tones
In 'the Piano'
A vibration in my soul,
An orchester of violins
So pure and emotional,
Radiant and helpful
Like my stones

I am honest
As my longing for love exceeds
Will I see 'Daylight
And the sun'*,
Is this 'A fistful of love'*
Like it was before
Never again fight
Against me, my thirst, my needs
Am I your sister*,
'one Dove'*
Or even more?


WX
*All songs of Antony and the Johnsons

Step

Yesterday I went to a meeting where there was a guest speaker who invited us to look behind the I, Ego, to find out where we come from/ who we are. Before I went I had a frustrating working day and I was pretty tensed as I didn't know what to expect of such an evening. But I went. The man who invited me, a special man who reads toes and does cranio sacral treatments, picked me up afer I took the bus and when we arrived at his house, the other people came and the guest speaker who I met once in september was also there. There was a friendly atmosphere with all kinds of nice people, 10, young and old.

The evening was an interaction, like a Satsang, but with no agenda or intention to persuade or convince others. He just sat there in the living room talking about the Self, answering questions, who we really are and that in the space between two seconds you could experience he source of who you are, we all are. Nothing, or something indescribable. In fact it doesn't matter, nothing matters, when you are connected to that source. It's like the sun, who aways shines, without purpose, striving, endlessly, even if you close the curtains.
He was able to see through or connect by looking into your eyes.
I felt such a peace coming over me, colors changed in the living room, and sometimes I had a smile which came from my toes. I don't think I experienced the feeling between the two seconds- I think I have too much (un)consious resistence- but I could understand well what he must have meant by it. And by writing that I understood, it doesn't make sence because the the mind is working at that point. To experience the sensation, the source, you don't need/ have a state of mind.. I can hardly describe what has been said those hours, I just felt peace and somewhat carried. I started to understand that all my actions were Ego-labelled and that my pure Self needed nothing, but just being. No work, no longing, no motivation.. A confrontation also, but not a harsh one. It's love that counts, a love that is there without any intention.
The people were interested in the material but some were sceptic, but all was ok.

Back to 'normal life' at home (late), I felt fulfilled and more quiet than a long time..
Speaking of letting it flow...
I am so glad I went there,that I took the step to go beyond my fears. It was special, although I realise also more than ever I have a long way to go.

Thank you for reading.
May you all be well!