Troon

Verveling
Vermoeidheid
En in mij gecreeerde druk
Maken activiteit onmogelijk
Ik word desondanks geleid
In vertrouwen
Gaat niets echt stuk

Ieder valt vroeg of laat
Van haar troon
Is zuiverheid opeens
Ver te zoeken
Gaat ie
Van zoiets als heilige naar
Mens gewoon

24-4-2011

Tuinfeest

En ook de zon gaf ons
Af en toe pauze
Een perfect samenspel met
Voorbijgaande grijze wolken
Net zoals wij dat zelf ook wel kennen alleen
Steeds maar niet be-vatten
Daarna gelukkig weer
Strakblauw en volop gele warmte
Op je vel

Lieve mensen
Die je aanraken
Ik was gewoon maar
Wie ik was
Die middag
Op het fietsje, in blauw en groen
Er mag nog veel meer lach
Zijn maar op de terugweg
Was ik wel tevreden en zat er
Verse tomatensoep in mijn fietstas

Voor Simone (en Gerda)

Zoveel

Het stoort
Het opnieuw te moeten afmeten
Aan mijn Zijn
Een dun zelfgeweven koord
Is namelijk snel doorgebeten

Het irriteert
Het steeds grenzen te moeten stellen
Letterlijk afwijzen, zwijgend toelaten
Alsof het niemand wat deert
Dat ook mijn huid kan vervellen